Geluksmomentjes juli ’16

​Sawasdee ka vanuit Thailand! Omdat het alweer augustus is is het weer tijd voor mijn geluksmomentjes. Dit keer vol met Thailand, maar de eerste week van juli heb ik ook genoeg andere leuke dingen gedaan. Ik ga nog even heel hard genieten van mijn laatste 2 weken in het mooie en fijne Thailand, maar voor nu nog even een terugblik of afgelopen maand!

❤ Springkussenfestival, even weer kind zijn en los gaan op alle stormbanen en springkussens ❤ Alice through the looking glass ❤ bbqen in het park ❤ Lunchen met lieve mensen ❤ Kubb’en ❤ Wijntjes drinken met lieve mensen ❤ Thailand ❤ Onwijs veel leuke en lieve mensen ontmoeten ❤ Zon ❤ Het eten hier in Thailand ❤ Een jungletrek van 2 dagen, even helemaal wegzijn en genieten van de natuur ❤ Zwemmen met olifanten, wat een prachtige beesten en zo leuk om ze te zien genieten van het water ❤ Bananenbomen kappen (voor de olifanten) ❤ Tempels bezoeken, wauw, zo mooi ❤ Avondmarkten ❤ Het nachtleven van Bangkok ❤ Even bijkomen op de mooiste stranden ❤ Bellen met papa ❤ Rooftopbars, het uitzicht was zo mooi ❤ Zwemmen onder de waterval ❤ Hiken ❤ De Thaise mensen die vriendelijk zijn ❤ Aapjes die op je klimmen ❤ Lezen ❤ Juli ❤

Wat zijn jouw geluksmomentjes van juli?

Geluksmomentjes juni ’16

Wat was juni een onwijs fijne maand, een maand vol leuke dingen. Nu op naar Juli, dat volledig in het teken staat van Thailand. Maar eerst deel ik nog mijn geluksmomentjes van afgelopen maand met jullie

❤ COLDPLAY ❤  Wenen ❤️ Zon ❤️ Groene ijsthee ❤️ Nieuwe brillen ❤️ Naar een wedstrijd van het Nederlands dames elftal (en dat ze wonnen maakte de avond helemaal een feest) ❤️ Naar de kapper, en tevreden zijn met het eind resultaat ❤️ Koude biertjes op het terras ❤ Lunchen met lieve mensen ❤ High tea’en ❤ Op bezoek bij opa & oma ❤ Efteling ❤ Een dagje doorbrengen met oude vrienden in de dierentuin ❤ The conjuring 2 overleven ❤ Uiteten in leuke restaurantjes ❤ Op zondag al om 6u naast mijn bed staan om een groot stuk te fietsen ❤ De laatste dingen voor Thailand regelen ❤ Voetbal toernooi ❤ Mijn konijnen die elke keer me overspoelen met likjes als ze me weer zien ❤ Taartjes ❤ Fijne gesprekken ❤ Had ik al Coldplay genoemd? Wat blijft het elke keer toch een feest om ze weer te mogen zien ❤ Tosti’s ❤ Het EK dat is begonnen en dus bijna elke avond voetbal kunnen kijken ❤ Nieuwe schoenen ❤ Bloemen ❤ Juni ❤
Liefs, Ilse

Wat zijn jouw geluksmomentjes van de afgelopen maand?

Recept: Dadelballetjes met roasties

Als bloginsider voor http://uitpaulineskeuken.nl/ mocht ik de nieuwe roasties van Zonnatura testen en werd ik uitgedaagd er leuke recepten mee te bedenken. Het leek me leuk vandaag een van die recepten te delen op mijn blog; dadelballetjes met uiteraard de roasties van Zonnatura!

IMG_20160623_193433

Wat heb je nodig: (voor ong. 15 balletjes)
– 200 gram dadels
– 30 gram boter (ik heb roomboter gebruikt, maar je kan natuurlijk ook een ander soort gebruiken die wellicht iets gezonder is;))
– 2 TL honing
– 2 flinke handen Zonnatura roasties appel&kaneel

En dan:
– Ontpit de dadels, doe ze in een blender en maal ze goed fijn (eventueel klein beetje water toevoegen als de dadels wat droger zijn)
– laat de boter en de honing zachtjes in een pannetje smelten
– voeg dan de boter/honing en de roasties bij de dadels in de blender en meng het nog even kort tot het een geheel wordt
– Maak nu kleine balletjes en leg ze daarna op een bord of in een schaal
– Zet ze voor zeker 30 minuten in de koelkast, en daarna zijn ze klaar om te worden geproefd!

Maken jullie wel eens iets met dadels?

School; veranderingen en keuzes

Als klein meisje vond ik school nooit leuk. Het verplicht stilzitten en leren was niks voor mij. Ik wilde spelen, buiten zijn, rennen; eigenlijk alles, behalve naar school gaan. De enigste dagen dat ik school een soort van oké vond waren de schoolreisjes en de sportdag.
Na mijn MBO ben ik dan ook gelijk gaan werken. Deels omdat ik niet wist wat ik wilde en deels omdat ik even klaar was met school en leren.
Maar na mijn MBO kon ik geen werk vinden in het veld waarin ik een diploma had en belande ik in de horeca. Iets waar ik wel onwijs veel plezier in had. Maar toch baalde ik wel altijd een beetje. Ik had een diploma, maar had er op dat moment niet veel aan. Toen ik in de 2
e van mijn opleiding zat is het hele werkveld waarvoor ik aan het studeren was ingestort. Omdat ik nog maar een jaar moest ben ik toen toch doorgegaan, zodat ik in ieder geval een diploma had.
Na ongeveer 3 jaar te hebben gewerkt vond ik het tijd voor iets nieuws. Aangezien er nog steeds geen werk te vinden was in het werkveld waar ik graag wilde werken ging ik verder denken. Toch maar weer terug in de schoolbanken, toch maar weer een opleiding doen. En dan moet je kiezen. Er zijn zoveel opleidingen, zoveel keuzes. En als je niet helemaal weet wat je echt wilt is dat nog best lastig. Uiteindelijk koos ik voor iets met Nederlandse Gebarentaal en lerares. Ik vond gebarentaal onwijs leuk en interessant en dacht dat die opleiding wel bij mij zou passen.
Dat was ongeveer een jaar geleden. Toen ik alles achterliet en compleet opnieuw begon in Utrecht. Nieuwe studie, nieuw huis, nieuwe vrienden. Bijna alles nieuw. En nu een jaar later ga ik toch stoppen. Niet met het studeren, nee dat niet. Maar wel met deze studie.
De gebarentaal zelf vind ik echt onwijs leuk, en wil ik ook zeker gaan bijhouden. Maar die leraar kant van die opleiding, Ik vind het helemaal niks. Ik zie mezelf echt niet over 4 jaar voor een groep mensen staan om cursussen in gebarentaal te geven. Nee dat is niks voor mij. En dus ga ik wat anders doen.

Gewoon in Utrecht, dus eigenlijk is het maar een kleine stap. Ik moet straks maar een halte verder uitstappen (wat volgens mij maar 200meter is), mijn fiets een fietsenstalling verder zetten en een nieuw gebouw leren. Verder valt het mee. Behalve de opleiding dan. Weer wat anders, wat hopelijk meer bij mij past. Waar ik me hopelijk meer op me gemak ga voelen. Waar ik met plezier heenga.
De laatste maanden zat mijn hoofd onwijs vol. Veel stress en weinig energie. Nu ik eindelijk de beslissing heb genomen geeft dat onwijs veel rust. En nu (voor mij dan) de zomervakantie is begonnen ga ik vooral onwijs genieten van die rust.

Zoals ik al eens eerder heb geschreven ga ik mijn blog weer meer gebruiken. Meer schrijven. Een plekje voor mezelf. Het is nog even zoeken wat ik echt wil. Ik blijf schrijven over mezelf en mijn rouwproces. Over mijn moeder en mijn PTSS. Maar ik wil over meer schrijven. Over wie ik echt ben. Over wat ik echt leuk vind. Eten is daar een ding van. Recepten, eetdagboekjes, noem maar op. En verder over reizen, dagjes weg, boeken, muziek en net waar ik zin in heb. Om mijn hoofd weer leeg te krijgen en de rust die ik nu heb vast te houden.

Liefs, Ilse

Geluksmomentjes mei ’16

Geluksmomentjes zijn toch wel de mooiste momenten die er zijn. En vaak sta ik er niet bij stil met alle mooie dingen die ik heb en die ik doe. Vandaar heb ik besloten de geluksmomentjes weer terug te brengen en elke maand een overzicht te maken met wat die maand zo fijn maakte. En vandaag een overzicht met mijn geluksmomentjes van de maand mei


♥ Opa & oma verassen door ineens voor de deur te staan en er samen een gezellige dag van te maken ♥ Weer kunnen tennissen in een rokje zonder te bevriezen ♥ Een lang weekend in Duitsland doorbrengen ♥ Grote wandeltochten maken ♥ Lunchdates ♥ Taart, heel veel taart! ♥ De lieve berichtjes die ik kreeg op de sterfdag van mijn moeder ♥ Verse bloemen krijgen ♥ Knuffelen met mijn konijntjes ❤ Lange telefoongesprekken met fijne mensen ♥ Ontbijtdates ♥ Nieuwe schoenen ♥ Nieuwe brillen uitzoeken ♥ Spontaan mijn tante mee uiteten nemen als bedankje dat ze altijd voor me klaarstaat ♥ Een boek uitlezen ♥ Dat seizoen 2 van 30 degrees in february op netflix staat (en ik daar wel getelt na 2 dagen al doorheen was) ♥ IJsjes ♥ Dat mijn operatie goed is gegaan ♥ Alle lieve kaartjes en berichtjes na mijn operatie ♥ Zon! (x100) ♥ Mei ♥

Liefs, Ilse

Wat zijn jouw geluksmomentjes van de afgelopen maand?

Lieve mama #4

Lieve mama,

Ik moet er echt eens aan gaan denken je meer te schrijven. Waar ik laatst nog vertelde dat mijn tentamen week er net opzat, begint nu de volgende alweer bijna. De vorige ben ik wonder boven wonder doorgekomen zonder kleerscheuren. Of dat deze keer ook gaat lukken? Nee.

Altijd die eeuwige dip, die eeuwige terugval, die eeuwige PTSS die zich als een monster achter me aan blijft lopen. Na de vorige tentamenweek voelde ik hem al aankomen. En wat doe ik? Juist ik ga door.

Ik weet dat jij het daar niet mee eens zou zijn, maar toch doe ik het. Elke keer weer. En trek ik veel te laat aan de bel. En dat zorgt alleen maar weer voor meer stress. Want over 2 weken begint de tentamenweek en over 1 week hebben ze pas tijd voor een gesprek daarover op school.. Dus stress ik daar weer over en wordt het weer allemaal teveel. Gevolg? Dagen in bed en zo min mogelijk de deur uit.

Daarnaast ben ik pas geopereerd. Wat toch veel meer herstel vraagt dan ik had gedacht. En vooral gehoopt. Ik wil sporten, fietsen, lopen, dingen doen. Maar dat kan niet. Mag niet. Ja lopen mag weer, voorzichtig fietsen ook. Maar ik kan niet dingen half doen, dat weet jij mama, dat zei je altijd al. Vooral het niet sporten geeft me onrust. Mijn hoofd stroomt over en de enige manier om die rustig te krijgen is sporten.

Alles is op het moment een grote chaos in mijn hoofd. En in mijn lichaam. Maar maak je maar niet te druk om mij, mama, ook dit komt vast wel weer goed. En 3 keer is scheeprecht zeggen ze altijd, dus wie weet lukt het na deze terugval om eruit te blijven.. (Hoop hebben mag altijd, toch?)

Ik beloof je nu echt sneller weer te gaan schijven. En meer mijn blog te gaan gebruiken. Gewoon schrijven over leuke dingen, dan komt het vanzelf wel weer goed.
En dan ga ik nu eten, want ondertussen is dat toch iets bruiner geworden dan het had moeten worden.

Liefs Ilse

Moederdag

Sinds het overlijden van mijn moeder zijn er een paar dagen die ik liever oversla; haar sterfdag, geboortedag, kerst en moederdag. En dan vooral moederdag.
Toen ik nog op de basisschool zat maakte ik elk jaar braaf een cadeautje voor moederdag. De dag zelf een ontbijtje erbij en ik was klaar (en dat ontbijt vooral omdat ik het leuk vond om te maken). Toen we basisschool af waren om het zo maar te noemen stopte moederdag bij ons. Mijn moeder vond dat elke dag moederdag was en dat wij al haar cadeautjes waren (als we lief waren dan;)).
Ik dacht nooit zo aan moederdag, het was altijd een standaard zondag. Tot mijn moeder overleed.
In de weken voor moederdag komen de eerste mailtje al; “verras je moeder!” “Wat geef jij je moeder?” En ga zo maar door. En elke keer weer is het ergens zo’n enorme steek dat ik geen moeder meer heb. “Laat weten hoeveel je van haar houdt” oh hoe graag ik dat zou willen. In de weken voor moederdag haat ik reclames, de tv wordt overspoeld met moeders, op de radio hoor je het regelmatig en je hoeft maar een reclame folder open te slaan en daar staat het weer; moederdag. Ook om me heen hoor ik het veel. Mensen die over cadeautjes praten en over wat hun die dag gaan doen met hun moeder. Wat ik zo graag nog eens zou willen, wat doen met mijn moeder. Al is het alleen een kopje thee drinken en een knuffel krijgen.
En waar ik 5 jaar geleden vrolijk te werk ging, zoals een normale zondag, kruip ik sinds 5 jaar het liefst onder mijn dekens ver weg van alle moederdag dingen.
Om de volgende dag er uit te komen en weer verder te gaan zoals elke dag, zonder lieve moeder naast me.

Liefs, ilse

Ps. Shout out naar de hema reclame waar ik voor het eerst iets in hoorde ober moeders die er niet meer zijn, want ook dat zijn moeders!

Hoe gaan jullie om met moeder- of vaderdag?

Lieve mama #3

Lieve mama,

Het is al weer even geleden dat ik je geschreven heb. De laatste weken waren onwijs druk. Tennis, tentamens en veel leuke dingen doen.
Zo ben ik naar Milaan geweest (alleen! Oké, wel met een groepsreis, maar ik kon voor vertrek niemand!), ik ben best vaak ergens wezen eten, veel met vrienden afgesproken en heb tentamens gehad.
Over dat laatste zal ik direct eerlijk zijn, ze gingen slecht, heel slecht. Jij kon goed leren mama. Heel goed. Soms zou ik willen dat ik dat ook kan. Ik heb geprobeerd mijn boeken door te lezen, maar mijn concentratie is gewoon 0,0% aanwezig. Wel heb ik samenvattingen gelezen. Veel woordjes gestampt en onwijs mijn best gedaan. Maar het is soms zo moeilijk. Al mijn tentamens van deze week, 5, moet ik overdoen. Oké, de uitslag is nog niet bekend, maar mijn gevoel weet gewoon zeker dat het zo is. Maarja, meer dan de helft kon ik ook gewoon niet invullen, omdat ik alles direct was vergeten. Maar voor mijn herkansingen ga ik extra goed mijn best doen. Dat beloof ik mama, voor jou!

Om dan maar over heel iets anders te beginnen dan over mijn rampen tentamenweek; ik ga naar Thailand! Ruim 4 weken. Alleen. En nu niet schrikken mama, ik ben daar wel met andere. Maar ik kan niemand. 1 week meer leren over het land, de cultuur en de taal, en dan 3 weken vrijwilligers werk doen. En ik heb er zoveel zin in. Even helemaal weg van alles. Ergens anders heen, andere mensen helpen waar hun hulp nodig hebben. En werken aan mezelf. Ik durfde nooit snel alleen ergens heen. Tot Milaan. Ik voelde me zo vrij. Uiteindelijk hebben we alles met een groep gedaan omdat de klik onwijs goed was, maar als ik ergens geen zin in had hoefde dat niet. Ik hoefde met niemand rekening te houden behalve met mezelf. En dat voelde zo vrij en goed. En daarom kijk ik nu al uit om in de zomer naar Thailand te vliegen. Had je niet gedacht he? Ik die zomaar alleen ergens ver hier vandaan heen vlieg. Maar ik ga het doen!

Mijn brief is al weer aardig lang, en ik ben moe. Heel moe. Die tentamens slopen me totaal. Dus ik ga stoppen mama. Binnenkort schrijf ik je weer. Vertel ik je meer over Thailand. Vertel ik je over de uitslagen die ik dan heb van mijn tentamens en hoe het gaat met tennis.

Tot snel lieve mama, ik mis je!

Heel veel x-jes, Ilse

De kleine vertrouwde dingen, zo ver weg

De laatste keer dat ik mijn moeder zag is alweer bijna 5 jaar geleden. 5 jaar zonder haar stem. 5 jaar zonder haar geur. 5 jaar zonder haar.
En soms is dat zo moeilijk. Als ik terugdenk aan mijn moeder komen er herinneringen. Gelukkig heel veel herinneringen. Wat ik alleen steeds minder kan herinneren is haar stem en haar geur. Het zijn van die kleine dingen die het allemaal zo moeilijk maken.
Toen mijn moeder net overleed dacht ik dat haar stem voor altijd in mijn hoofd zou blijven. Dat ik haar geur altijd voor me zou kunnen halen. Maar dat lukt niet altijd meer. En dat is een van de dingen waar ik het best moeilijk mee heb.

De stem van mijn moeder was voor mij een van de mooiste en rustgevende stemmen die er was. Hij was kalm, lief en vertrouwd. En nu is die weg. Net als de geur. Als ik in de ochtend beneden kwam was die geur daar. De geur van mijn moeder. En dan niet de geur van haar parfum, die weet ik nog wel. Die heb ik zelfs nog. En als die op is kan ik die gewoon weer kopen. Maar niet de geur van mijn moeder, haar echte geur. De geur, die net als haar stem, zo vertrouwd en veilig was. De geur die ik me niet meer kan herinneren.

Het zijn die kleine dingen die me soms bang maken voor alle jaren die nog komen gaan. Als ik me nu al niet meer weet hoe ze klonk en hoe ze rook, hoe weet ik over een paar jaar de rest dan nog? En over 40 jaar, wat weet ik dan nog? Worden mijn herinneringen steeds vager, gaan die ook weg? Of blijven die. En kan ik ze dan nog net zo helder voor me halen als dat ik dat nu kan?
Allemaal vragen waar ik vaak mee rond loop. Allemaal vragen waar ik over heel wat jaar pas antwoord op heb..

Liefs, dat meisje

Herken jij dit? Zijn er kleine dingen die ook steeds vager worden of niet?

Srprs.me; solotogether

2015 is tot nu toe al een jaar dat veel in het teken van nieuwe dingen staan; een nieuw huis, nieuwe stad, nieuwe studie en veel nieuwe mensen. En na vandaag komt daar nog iets bij. De eerste keer alleen op reis. Of nouja, alleen.. Op reis met een groep met mensen die ik niet ken.
Op het moment van schrijven zit ik in de trein richting schiphol. Waar ik dan heen ga? Geen idee.
image

Afgelopen zomer ging ik voor het eerst op pad met srprs.me. Weg naar het onbekende. Iets dat me zo goed beviel dat ik het nog een keer wilde, maar dan eind van het jaar. Nog even weg tussen alle drukte van tentamens, presentaties en verslagen. Maar niemand wilde/kon mee. Geen geld, geen tijd en geen zin. Maar toch wilde ik weg. En dus besloot ik voor de solotogether trip te gaan. Alleen, maar toch niet zo alleen.
Waar ik er eerst vooral veel zin in had, en de spanning het meest op de bestemming lag, want waar zou ik uitkomen, ligt het nu vooral op met wie. Ik vind het moeilijk om in groepen direct luid te spreken, lijk liever eerst even aan. Voor mij is dit een gigantische stap. Op reis met mensen die ik niet ken. Ondanks dat ik op dit moment vooral heel zenuwachtig ben, heb ik er wel zin in. Ik wil proberen om elke dag een klein foto verslagje te maken van wat ik mee maak, op bestemming onbekend. Gewoon voor mezelf, om het terug te lezen. Nu nog 1u wachten tot ik eindelijk weer waar ik heen ga.  En met wie natuurlijk..!

Liefs, Ilse

Ben jij wel eens alleen met een groepsreis mee geweest? En hoe beviel dat?

Ik kreeg er al wat reacties op, maar heb sinds kort besloten verder te bloggen onder mijn eigen naam, Ilse!